در روستاي سيه منصور كه به بركت فاصله زياد با اولين نمادهاي شهرنشيني ( شهر ترك مركز بخش كندان با حدود ۳۲ كيلومتر) هنوز از جلوه هاي مثال زدني و طراوت برخوردار است لطافت و پاكي هوا شايد مهمترين بارزه باشد. وقتي در اطراف روستا حتي گشت دو ساعته بزني حتما گرسنه مي شوي و وقتي شروع به خوردن مي كني حالا حالاها سير نمي شوي.

نوشيدن آب آشاميدني سيه منصور كه بصورت لوله كشي از چشمه تندرلي به فاصله سه هزار متر از روستا از دامنه هاي بالاتر رشته كوه برقوش(بزگوش)تامين مي گردد و تمام ويژگي هاي آب معدني سالم و خالص را دارد با خنكي هميشگي خستگي از تن هر خسته اي را همراه با مزه گوارا به در مي كند.

به تعبيري ساكنان سيه منصور از معدود روستا نشيناني هستند كه با آب معدني حمام مي كنند.

آنانكه با اقليم هاي رشته كوههاي ايران آشنايي دارند مي دانند كه رشته كوه بزقوش(بزگوش) پر چشمه ترين رشته كوه ايران است و كوهنورداني كه به اين رشته كوه عزيمت مي نمايند به ذخيره زياد آب نيازي ندارند چرا كه اگر ۱۰۰۰متر در هر يك از جهات بروند بعيد است كه به چشمه يا رودخانه حاصل از چشمه هاي بالادست تر برخورد ننمايند.

در چند ساله اخير از چشمه هاي اين رشته كوه (چشمه هاي روستاهاي فندقلو و بالسين با نامهاي سوايران و تكسو ) آب معدني استحصال و عرضه مي گردد.

عسل حاصله در روستاي سيه منصور از شهد انواع گل گونه هاي گياهي دامنه سرسبز بزقوش(بزگوش) بويژه شهد گل گون مي باشد.