ما و دیگران
آیا در شرایط یکسان رفتار ما و دیگران نسبت به هم یکی است؟
آیا رفتار من در مقابل درخواست قرض همکارم با رفتار او در مقابل چنین خواسته ای از سوی من یکی است؟
آیا آن قدر که دیگران و به ویژه نزدیکان در مواقع لزوم هوای ما را دارند ما نیز هوایشان را داریم؟
آیا ما آن چنان که انتظار داریم دیگران با ما رفتار کنند عمل می کنیم؟
آیا وقتی از دیگران انتظار داریم چنان که دچار خظایی شدند عذر خواهی کنند خودمان هم با شهامت درصورت بروز خطا عذرخواهی می کنیم؟ آیا در رفتارمان با دیگران بطور مطلق بی خطا بوده ایم؟ آیا نسبت معنی داری بین خطاها و عذرخواهی هایمان وجود دارد؟
خلاصه در زمانی که ارتباط و نحوه ارتباط در ارتقا جایگاه اجتماعی نقش انکار ناپذیری دارد آیا این موضوع آموخته و آزموده می گردد؟
ارتباطات و علوم رفتاری از مقوله های بسیار مهم فراموش شده امروز جامعه ماست.
فنون مذاکره و شگردهای ارتباط موفق از اموری است که بیشتر جنبه اکتسابی دارد و طبیعی است که آموزش و فرهنگ سازی مثل سایر عوامل اجتماعی در بهبود آن انکار ناپذیر است. و البته در نظام آموزشی ما جای کار دارد.
از بابت تاخیر در درج مطالب جدید پوزش می طلبم. (پس از رحلت پدر بزرگوارم، مشغله های ناشی از درگذشت مادر بزرگ همسرم ، تصادف و بستری شدن و متعاقب آن درگذشت پدر همسرم که پسر دایی ام هم بود شاید بهانه این تاخیر بود. روان همه شان شاد)