باسلام به دوستان

می خواهم از رسوم رایج در سیه منصور برایتان بنویسم. البته خود من هم خیلی وقت است که ساکن سیه منصور نیستم. برخی از رسوم به این شرح است:

۱- چهل یاسین

۲- قارا یا قره بایرام

۳- چهارشنبه سوری ( چرشمه بایرامی)

۴- نوروز خوانی

۵- سفره عید

در روز چهارشنبه سوری که در حقیقت غروب سه شنبه آخر سال است در روستای سیه منصور بوته آتش می زنند و بچه ها و در حد مقدورات بزرگترها از روی آتش می پرند. شام چهارشنبه سوری شیر برنج می باشد که خانواده هایی که تازه دختر شوهر داده اند برای دخترشان نیز می فرستند .

چهل یاسین: پیش از دقایق تحویل سال سفره عید آماده می شود ( قبلا سفره معمولا به خوراکی های آماده شده توسط کدبانو ها و خشکبار نظیر گندم و عدس بوداده«قورقا» به همراه گردو و هسته زردآلو و نخود و کشمش و فطیر که در کنار سبزه با سلیقه و بسیار از نظر رنگ متنوع بود مزین می شد که به کلی تغییر یافته و با ورود تکنولوژی بسیار شبیه شهر شده است)فامیل اغلب در منزل بزرگتر خانواده جمع بودند و شروع به خواندن سوره مبارکه یاسین می نمودند هر کس به فراخور توانایی و خسته نبودن این کار را مرتبا انجام می داد تا اینکه شمار یاسین های خوانده شده به عدد ۴۰ برسد هر بار هریک از حاضرین سوره یاسین را به پایان می رساند به دانه سنجدی که از قبل تدارک دیده شده فوت کرده و در کاسه ای که مقداری آب آشامیدنی درونش است می اندازد. مردم اعتقاد دارند که نوشیدن این آب برکت و سلامتی برای سال پیش رو به ارمغان می آورد. این کار امروزه در مسجد انجام می شود. حتی اهالی مهاجرت نموده سیه منصور نیز این رسم را در مسجد به انچام می رسانند. امسال هم از ساعت ۱۱ شب مراسم چهل یاسین در مسجد حضرت اوالفضل ( سیه منصوری های مقیم اسلامشهر ) برگزار گردید.پس از چهل یاسین که معمولا به لحظه تحویل سال منتهی می گردد دعای تحویل سال ( یا مقلب القلوب و الابصار ... )به طور دسته جمعی خوانده می شود و با دعای خیر و سلامتی برای همه مسلمانان و خانواده حاضرین به اتمام می رسد.

در همه جاری ایران رسم بر این است که پنجشنبه آخر سال را به یاد گذشتگان به سر مزار آنان می روند به ویژه کسانی که در طول سال رو به پایان جان به جان آفرین تسلیم کرده باشند. علاوه بر این رسم که در سیه منصور هم رایج است اهالی به خانواده هایی که در طول سال گذشته عزیزانی را از دست داده اند سر می زنند و سرسلامتی می دهند و با دادن هدیه ای از آنان می خواهند که رخت مصیبت و عزا را از تن به در کرده و با تسلیم در برابر مقدرات به زندگی روزمره بپردازند. این کار اغلب با اهداء یک کله قند کادو پیچ شده یا پوشاک انجام می شود. اخیرا به دلیل گرفتاری های ناشی از مشغله های زندگی شکل کار تغییر یافته و یکی از روزهای نزدیک به پایان سال برای این کار توسط بزرگان و ریش سفیدان تعیین می گردد و خانواده های داغدار و همه اهالی در آن روز این کار را انجام می دهند.

از نوروز خوانی که رسم بسیار فاخر و پر رونقی در سیه منصور بوده است تقریبا اثری نمانده است ولی پیشینیان با آب و تاب از آن یاد می کنند . امیدوارم بتوانم از اشعار و رفتارهای آن اطلاعاتی کسب کرده برایتان ارائه دهم.